Next Page of Pocket Aviation Previous Page of Pocket Aviation

Οι αρντάνες

Είναι ένα σύνολο από σχοινάκια που στην γλώσσα μας ονομάζονται αρντάνες, διαφόρων διαμετρημάτων 0,4-1,7 χιλιοστών ακόμη και 2,2 χιλιοστών. Η υψηλή αντοχή τους σε βάρος εξαρτάται από την διάμετρο και το υλικό κατασκευής τους. Εξωτερικά συνήθως έχουν περίβλημα που τις προστατεύει από την φθορά κατά την επαφή τους με το έδαφος. Κατασκευάζονται από dyneema, kevlar, spectra, superaramid κλπ. Οι αρντάνες συνδέουν την πτέρυγα με τους ιμάντες οι οποίοι με την σειρά τους συνδέονται με την ζώνη του πιλότου. Ξεκινούν από την κάτω επιφάνεια της πτέρυγας σε διάταξη που έχει επιλέξει ο σχεδιαστής της, έχοντας κατ’ αρχήν μικρή διάμετρο και μετά από σειρά συνδέσεων και ενώ ελαττώνονται συνεχώς σε αριθμό, μεγαλώνουν σε διάμετρο. Καταλήγουν στους μικρούς κρίκους σύνδεσης (μικρά καραμπίνερ) των ιμάντων. Τα παλαιοτέρα αλεξίπτωτα είχαν περισσότερες αρντάνες από τα σημερινά. Τα λιγότερα και λεπτότερα σχοινάκια έχουν μικρότερη αντίσταση στην κίνηση της πτέρυγας και το αλεξίπτωτο κερδίζει ταχύτητα ίσως και 4 χιλιόμετρα ανά ώρα.
Το υλικό κατασκευής των αρντανών έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην αντοχή του στον χρόνο, την ελαστικότητα κ.α. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αρντανών μας, ώστε να ακολουθούμε την συντήρηση η αντικατάσταση τους, ανάλογα με τις υποδείξεις του κατασκευαστή. Όλες οι αρντάνες μαζεύουν στην επαφή τους με το νερό. Εάν βραχούν συμβουλευτείτε τον κατασκευαστή.


Άποψη πιλότου

Κάθε κατασκευαστής προσδιορίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αρντανών που χρησιμοποιεί. Γενικά οι παχύτερες αρντάνες πρέπει να αντικαθίστανται κάθε χρόνο ή κάθε 100 ώρες πτήσης , διότι μεταβάλλονται σε μήκος και αλλάζει η αεροδυναμική της πτέρυγας. Ιδιαίτερα οι (Α) μπροστινές αρντάνες, λόγω της μεγαλύτερης καταπόνησης που δέχονται παρουσιάζουν πρώτες προβλήματα. Η μερική αντικατάστασή τους σε περίπτωση φθοράς είναι εύκολη, είτε με ανταλλακτική αρντάνη από τον κατασκευαστή, είτε με ιδίου διαμετρήματος και υλικού αρντάνη, αφού όμως τεντωθεί με βάρος 5-8 κιλών ενώ μετριέται και ράβεται όπως η αυθεντική. Σε περίπτωση γενικής αντικατάστασης πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθεί σετ του κατασκευαστή. Μετά από κάθε αντικατάσταση πρέπει να γίνει δοκιμαστικό “φούσκωμα”.


Τα φρένα

Δύο ξεχωριστές ομάδες αρντανών ξεκινάνε από το πίσω αριστερά και πίσω δεξιά μέρος της πτέρυγας. Καταλήγουν σε αντίστοιχα δύο κεντρικές αρντάνες, που επάνω τους είναι δεμένες οι χειρολαβές των φρένων. Τα φρένα είναι το βασικό χειριστήριο του αλεξίπτωτου. Με αυτά στρίβουμε και αυξομειώνουμε την ταχύτητα πτήσης του αλεξίπτωτου. Μπορούμε να στρίβουμε και με μετατόπιση του βάρους μας προς την πλευρά που θέλουμε να στρίψουμε. Εάν κοπεί το σχοινάκι του φρένου, μπορούμε με ήπιες κινήσεις να κατευθύνουμε το αλεξίπτωτό μας χρησιμοποιώντας τις πίσω αρντάνες η τους πίσω ιμάντες η ακόμα και τα σταμπιλάιζερς, δηλαδή την πιο απόμακρη αρντάνη στην άκρη της πτέρυγας.
Ο αποδοτικότερος ασφαλής και σωστός τρόπος στροφής είναι η ελεγχόμενη χρήση των φρένων με ταυτόχρονη μετατόπιση του σώματος.
Ένα μικρό μυστικό. Σε ασθενικές συνθήκες, η μετατόπιση του σώματος μας προς την αντίθετη πλευρά στροφής, βοηθά την πτέρυγα να στρίβει πιο επίπεδα, ο κύκλος στροφής μεγαλώνει και η απώλεια ύψους είναι η λιγότερη δυνατή.


                          Στρίβοντας Αριστερά                                                                      Στρίβοντας Δεξιά    

Πρέπει να ελέγχουμε το μήκος της κεντρικής αρντάνης των φρένων, πριν από κάθε πρώτη πτήση με ένα νέο για μας αλεξίπτωτο, κάνοντας επίγειες δοκιμές. Συνήθως στα εκπαιδευτικά αλεξίπτωτα τα φρένα είναι “μακρύτερα” για να αποφεύγεται η υπερβολή στην χρήση τους από τους αρχάριους. Κανονικά όμως τα φρένα στην πτήση, πρέπει να έχουν το πολύ 5 εκατοστά απόσταση από το ραουλάκι των ιμάντων, όταν δεν τα πιέζουμε καθόλου. Ας μην λησμονούμε ότι η αντίσταση που δημιουργεί το σύνολο από τις αρντάνες των φρένων ενώ πετάμε, δημιουργεί πάντα μια μικρή πίεση στο πίσω μέρος της πτέρυγας.

Δέσιμο Χειρολαβής Φρένων

Με απλά λόγια, η σωστή χρήση των φρένων είναι ουσιαστική για την ασφάλεια της πτήσης και την απόδοση της πτέρυγας μας.


Οι ιμάντες

Συνδέονται στην πάνω άκρη τους, μέσω των μικρών κρίκων σύνδεσης (καραμπίνερ), στις αρντάνες που καταλήγουν εκεί κατά ομάδες. Συνήθως είναι 3 ή 4 ιμάντες αριστερά και όμοιοι στη δεξιά πλευρά. Ονομάζονται (Α) (Β) (Γ)και(Δ) ανάλογα με το σημείο που ξεκινούν οι αρντάνες από την πτέρυγα. Ο ιμάντας Α είναι ο μπροστινός πρώτος, κατά την πτήση.
Οι ιμάντες της κάθε πλευράς συνδέονται με την ζώνη (κάθισμα) του πιλότου μέσω των δύο μεγάλων κρίκων σύνδεσης (καραμπίνερ). Στο παρελθόν αλλά και σήμερα δοκιμάζονται συστήματα ιμάντων με μπάρες αλουμινίου όπως το cage system κ.α. Ασφαλώς αυτές οι προσπάθειες είναι αξιόλογες αν και κερδίζουν σιγά-σιγά έδαφος.



Επάνω στους ιμάντες προσαρμόζονται συστήματα αλλαγής της γεωμετρίας της πτέρυγας, η οποία αλλαγή επιτυγχάνεται μεταβάλλοντας το μήκος τους. Μειώνοντας το μήκος του ιμάντα Α επιτυγχάνεται μεγαλύτερη ταχύτητα, ενώ μεγαλώνοντας συμβαίνει το αντίθετο. Αυτές οι μεταβολές είναι προκαθορισμένες από τον κατασκευαστή και αλλάζουν σημαντικά την συμπεριφορά της πτέρυγας.
Συγκεκριμένα το μήκος των ιμάντων μεταβάλλεται όταν χρησιμοποιούμε τον επιταχυντήρα και τα trim. Περισσότερα θα πούμε αμέσως τώρα αλλά και στο κεφάλαιο της αεροδυναμικής.

Next Page of Pocket Aviation Previous Page of Pocket Aviation