Next Page of Pocket Aviation Previous Page of Pocket Aviation

Τop landing- Slope landing

Οι προσγειώσεις αυτές αφορούν έμπειρους πιλότους. Περικλείουν κάποια πρακτικά προβλήματα που είναι σωστό να τα γνωρίζουμε προοδευτικά. Φυσικά όταν καταφέρουμε να προσγειωθούμε στην πλαγιά η στην κορυφή, είναι πολύ ωραία εμπειρία, ιδιαίτερα την πρώτη φορά. Οπωσδήποτε και πρακτική εάν έχουμε αφήσει το αυτοκίνητό μας εκεί.
Πριν προσπαθήσουμε να προσγειωθούμε, πλησιάζουμε το χώρο που επιλέξαμε, που μπορεί να είναι ο χώρος της απογείωσης, και ελέγχουμε τις συνθήκες που επικρατούν. Η προσέγγισή μας θα γίνει από την πλευρά που έχουμε περισσότερο αντίθετο άνεμο.


Προσγείωση σε Πλαγιά


1.Στην προσγείωση στην πλαγιά (slope landing) κάνουμε 8άρι όπως όταν κάνουμε “δυναμικό”. Πλησιάζοντας την πλαγιά πλαγιολισθαίνουμε μέχρι να πλησιάσουμε το έδαφος. Τραβάμε τα φρένα για να μειώσουμε την ταχύτητά μας, ενώ γυρνάμε προς την κατεύθυνση του ανέμου και πατάμε στο έδαφος. Προσγειώνουμε γρήγορα την πτέρυγά μας, ή απογειωνόμαστε ξανά κάνοντας “touch and go”.Εάν δεν τα καταφέρουμε να προσγειωθούμε, προσπαθούμε ξανά. Δεν είναι ντροπή!



2.Στην προσγείωση στην κορυφή (Τop landing)
η προσέγγιση γίνεται με τον ίδιο τρόπο πηγαίνοντας σταδιακά πίσω, προς το πιο επίπεδο μέρος του βουνού. Σε κάποιο σημείο αντιλαμβανόμαστε ότι η ένταση του ανέμου αυξάνει ή σωστότερα ο άνεμος παύει να είναι ανοδικός και μπορούμε μειώνοντας την ταχύτητά μας να κατέβουμε σχεδόν κατακόρυφα. Εάν δεν υπάρχει άνεμος, πρέπει να προσεγγίσουμε όπως σε μία κανονική προσγείωση.
Κάθε χώρος, ιδιαίτερα κοντά στην κορυφή επηρεάζεται από τις επικρατούσες συνθήκες και την μορφολογία του εδάφους. Παρακολουθούμε τους τοπικούς και τους έμπειρους πιλότους, ώστε να διδαχτούμε από τον τρόπο προσέγγισης τους.

Απρόβλεπτες προσγειώσεις

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αποφύγουμε κάθε εμπόδιο, επιλέγοντας ασφαλή διάδρομο προσγείωσης. Όταν αυτό δεν είναι δυνατό, το αντιμετωπίζουμε με τον επιβαλλόμενο από τις συνθήκες τρόπο.
1) Δέντρα
Το αγαπημένο σημείο των περισσοτέρων πιλότων. Στους αγώνες, εκτός απ’ τα βραβεία, απονέμονται κλάδοι ελέας, κυπαρισσιού, πεύκου, χωρίς να λείπουν τα φύλλα καπνού και σχοινιού. Η προσωπική μου αδυναμία είναι τα έλατα.
Όταν η προσγείωσή μας σε δέντρο είναι αναπόφευκτη, τεντώνουμε και τα δύο πόδια μπροστά, προβλέπουμε να προστατεύσουμε με το χέρι τα μάτια μας απ’ τα κλαδιά και αν μπορούμε τραβάμε απότομα τα φρένα, πριν την πρόσκρουσή μας σ’ αυτό.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η πτώση από ένα ψηλό δέντρο και γι αυτό προσπαθούμε με κάθε τρόπο να πιαστούμε από αυτό.
Μετά από προσγείωση σε δέντρο ή άλλο εμπόδιο, πρέπει να ελέγχουμε το μήκος των αρντανών για πιθανή επιμήκυνσή τους. Ο έλεγχος γίνεται με σύγκριση της αριστερής πλευράς με την δεξιά πλευρά.



2) Εναέρια καλώδια
Εδώ υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα.
Εάν πέσουμε με το σώμα μας σε ηλεκτροφόρα καλώδια μπορεί να πάθουμε σοβαρά εγκαύματα και πιθανόν χειρότερα. Κατά την επαφή μας με αυτά δημιουργείται ταλάντωση στα καλώδια με αποτέλεσμα να κτυπήσει το ένα καλώδιο με το άλλο και να γίνει ισχυρότατο βραχυκύκλωμα. Ίσως αυτό να επιφέρει διακοπή της παροχής και να μην πάθουμε ηλεκτροπληξία.
Εάν η πτέρυγά μας χτυπήσει σε καλώδια, θα αιωρηθούμε πρώτα μπροστά και μετά θα πέσουμε κάτω, αν δεν έχουμε την τύχη να πιαστεί κάπου η πτέρυγα. Είναι καλύτερα να προσγειωθούμε με ούριο άνεμο παρά να πέσουμε σε καλώδια. Όταν όμως συμβεί σε κάποιον, πρέπει πρώτα να κοπεί το ρεύμα και μετά να επέμβουμε για να βοηθήσουμε τον συναθλητή μας.
Στα καλώδια τηλεφώνου πολλά από αυτά τα επικίνδυνα δεν συμβαίνουν, αλλά αυτό δεν μειώνει τους κινδύνους, άλλωστε για να ελαφρύνουμε το κλίμα σε κανένα δεν αρέσει να του κόψετε το τηλέφωνο.
Γι' αυτό προβλέπουμε διάδρομο προσγείωσης και δεν ρισκάρουμε.
3) Σε νερό
Προσγειωνόμαστε όπως στην ξηρά. Επικρατεί και η άποψη ότι δεν πρέπει να τραβήξουμε καθόλου τα φρένα, ώστε η πτέρυγα να μας προσπεράσει και να πέσει με το εμπρόσθιο μέρος της στο νερό. Αυτό που έχει σημασία είναι να προσέξουμε η πτέρυγα να μην πέσει επάνω μας.
Εφ Όσον έχουμε χρόνο λύνουμε τους ιμάντες της ζώνης στον αέρα, ενώ πετάμε. Αν όμως πέσουμε στο νερό δεμένοι, πρέπει με ηρεμία να απελευθερωθούμε από τη ζώνη μας και να βγάλουμε τα γάντια και τα παπούτσια μας. Εάν δεν έχει μείνει αέρας στις κυψέλες, το αλεξίπτωτο θα βουλιάξει σε σύντομο χρόνο και θα έχουμε μετά δυσκολία να το ανελκύσουμε. Όταν κάνουμε κάποιες ασκήσεις εξομοίωσης πάνω από νερό, πρέπει να φοράμε σωσίβιο και να έχουμε εξασφαλίσει περισυλλογή. Κολύμπι γνωρίζετε;
4) Σε έδαφος με κλίση
Το πρόβλημα προκύπτει σε κατηφορικές προσγειώσεις που έχουν μικρή κλίση εδάφους που πλησιάζει το λόγο κατολίσθησης του αλεξίπτωτού μας.
Εάν δεν υπολογίσουμε καλά την κλίση αυτή ο χώρος προσγείωσης τελειώνει και ενώ πετάμε κοντά στο έδαφος, δεν καταφέρνουμε να προσγειωθούμε με πιθανότητα να καταλήξουμε επάνω σε εμπόδιο. Μια σωστή αντίδρασή μας θα ήταν να πλαγιολισθήσουμε στον χώρο φρενάροντας.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δημιουργείται κάποια αίσθηση “ground effect”, φαινόμενο το οποίο όμως δεν αφορά το αλεξίπτωτο πλαγιάς. Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους αναφέρουμε ότι το εν λόγω φαινόμενο, δίνει μεγάλο λόγο κατολίσθησης σε πτέρυγες που πετούν κοντά στο έδαφος σε μικρότερη απόσταση από αυτό του μισού τους εκπετάσματος, διότι οι στροβιλισμοί του αέρα γύρω και πίσω από την πτέρυγα δεν εκτονώνονται, λόγω της ανακοπής της κίνησης των στροβιλισμών από το έδαφος.
5) Με ούριο άνεμο
Στην προσγείωση αυτή πρέπει να αφήσουμε το αλεξίπτωτο να πετά με όλη του την ταχύτητα, μέχρι τα δύο περίπου μέτρα από το έδαφος. Φρενάρουμε τότε δυναμικά με μία κίνηση, την οποία ολοκληρώνουμε παρατηρώντας ιδιαίτερα εάν υπάρχει ένταση άνεμου ,την ταχύτητά μας επί του εδάφους.
Παρότι νιώθουμε την ανάγκη να φρενάρουμε, μειώνοντας σταδιακά την ταχύτητά μας, δεν συνίσταται, διότι αυτό θα μας στερούσε την δυναμική κίνηση του τελικού φρεναρίσματος (full flare), το οποίο θα εξουδετερώσει την ταχύτητα πτήσης. Εάν η κίνησή μας είναι σωστή θα ακουμπήσουμε τα πόδια μας δυνατά στο έδαφος, χωρίς πρόβλημα. Προσοχή όμως διότι όταν ο άνεμος είναι μέτριος ή ισχυρός θα παρασύρει την πτέρυγα μπροστά μας και θα μας σύρει στο έδαφος, εάν δεν τραβήξουμε αμέσως τους ιμάντες Β ή Γ για να προσγειώσουμε την πτέρυγά μας.
Εάν αντιληφθούμε ότι η ταχύτητα μας Επί του εδάφους είναι μεγάλη, συνίσταται να μείνουμε καθισμένοι στο κάθισμα μας και να προτάξουμε τα λυγισμένα ποδιά μας στην πρώτη επαφή μας με το έδαφος. Εν συνεχεία φυσικό επακόλουθο είναι να συρθούμε με το κάτω μέρος της ζώνης και πιθανόν με την πλάτη. Αυτός ο τρόπος περιορίζει την πιθανότητα τραυματισμού ,διότι εάν μείνουμε όρθιοι θα πέσουμε με το πρόσωπο στο έδαφος και μετά θα συρθούμε από την πτέρυγα την οποία παρασύρει ο Άνεμος.
Η προσγείωση με ούριο άνεμο χρειάζεται ψυχραιμία για την τελική ενέργεια και φυσικά δεν είναι ασφαλής.

Next Page of Pocket Aviation Previous Page of Pocket Aviation